Boże mój. Jak bym czytała o sobie i o swoje sytuacji. Mam dwóch synów 3 latka i rok. Starszy w trakcie diagnozy autyzmu. Neurolog nie ma wątpliwości. Czekamy na wizytę u psychiatry i potwierdzenie diagnozy. Młodszy synek ma wg mnie wiele podobnych zachowań i to mnie okropnie martwi. Mąż nie radzi sobie z sytuacją. Nie jest dla mnie wsparciem. Oboje chorujemy przewlekłe na choroby autoimmunologiczne, ale ja nie mam nawet kiedy lekarza odwiedzić i przestałam brać leki. Fryzjer czy kosmetyczka to dla mnie abstrakcja. Wszyscy mówią, że jestem silna, że dam radę, ale ja fizycznie i psychicznie wysiadam. Nie umiem dać dziecku właściwego wsparcia. Jeżdżę z nim na terapię SI, do logopedy, do lekarzy, ale moje emocje pogłębiają jego złe stany emocjonalne… czuje się bezradna, bez wsparcia…

Rozumiem Panią, nasza codzienność też nie jest kolorowa, też często mam tak, że czuję że mąż nie docenia mojego poświęcenia, tylko on ma tak samo i myślę, że u Was jest podobnie. W momencie, kiedy stykamy się z wyzwaniami jakie przynoszą nam najczęściej dzieci skupiamy się na nich, bo jak inaczej? Nasi partnerzy czują się odstawieni na bok, bo stają się już głównie Ojcami, którzy muszą zarabiać pieniądze i oczywiście nie bronię tutaj męża, myślę że często jak są problemy w rodzinie skupiamy się na swoim cierpieniu i tego ile my poświęcamy i ciężko nam z perspektywy zmęczenia i wycieńczenia zobaczyć też to samo u drugiej osoby. I tak nasi partnerzy często uciekają w prace, pewnie też jakbyśmy mogły to byśmy w coś uciekały. Ja uciekam w bloga i choć tak jak Pani, też miałam problemy ze zdrowiem, to rakowe badanie krwi zrobiłam dopiero po dwóch miesiącach od wizyty, a powinnam od razu, bo nie miałam wcześniej jak i kiedy.
To co mogę Pani poradzić to rozmawiać i czasem, a nawet często się pokłócić, u nas to pomaga, nie wiem na jak długo, ale Pewnie dam znać 😉 Pozdrawiam serdecznie i życzę dużo siły 🙂